Hammertime!

Posted on Geplaatst in Blog, Training

Hoewel ik nog maar net kom kijken in de wereld van het lange-afstand-racen, heb ik al uitgebreid kennis mogen maken met de befaamde ‘golf’. En nee, ik heb het niet over een populair automodel van een welbekende Duitse fabrikant, maar over de voortdurend wisselende balans bij het gevecht tussen lichaam en geest. Nu klinkt het een beetje alsof ik constant als een meno-pauzerende vrouw op de fiets zit – de kilometers wegtrappen terwijl de opvliegers mij om de oren vliegen – maar mood swings en lange tochten lijken nu eenmaal de beste vrienden te zijn…

Het is een veelgestelde vraag: “Is het niet saai om 200 kilometer in je eentje te fietsen?” Ja en nee. Over het algemeen moet ik zeggen dat zo’n rit eigenlijk best snel voorbij lijkt te gaan. Het lukt mij doorgaans best goed om letterlijk en figuurlijk mijn verstand op nul te zetten, en ben ik voordat ik het weet weer 30 kilometer verder. Maar de ene kilometer is de andere kilometer niet…

Zo nu en dan komt namelijk de man met de hamer even om de hoek kijken. Niet zo zeer fysiek gezien (als je voldoende blijft eten en drinken, maakt het eigenlijk niet zo heel veel uit of je nou 4, 8 of 12 uur aan het fietsen bent), maar vooral mentaal gezien. Na 150 kilometer kan alles nog op rolletjes lopen, maar een paar honderd meter verder ben je er opeens helemaal klaar mee en sta je op het punt om je fiets in de sloot te flikkeren. Leuk man, die Transcontinental.

Inmiddels weet ik wel dat zo’n dip net zo snel kan verdwijnen als hij is opgedoemd; de kunst is echter om je dit te blijven herinneren wanneer je er midden inzit. De verleiding om er mee te kappen is tijdens zo’n dal namelijk gigantisch. Gelukkig staat er ook iets tegenover deze lijdensweg – de pieken! De euforie wanneer alles wél lekker loopt, is namelijk met geen pen te beschrijven. Ik begin dan ook steeds beter te begrijpen waarom mensen letterlijk verslaafd raken aan deze tak van sport… De pieken – het gevoel dat je de hele wereld aankan – zijn het lijden namelijk dubbel en dwars waard.

Het gaat in juli dus vooral een mentale strijd worden. Natuurlijk, het lichaam moet in orde blijven, maar op weg naar Griekenland zal het gevecht denk ik met name tussen de oren plaatsvinden.

eactie op “Hammertime!

  1. He Leon, wat super dat je dit avontuur aangaat. Ik zit altijd met jaloezie naar de filmpjes van dit soort tochten te kijken. Denk niet dat ik het in me hebt, des te meer respect voor wat je doet. Hou je vast aan de ultieme climax als je in Griekenland over de finish komt rijden en geniet vooral van alles wat je onderweg gaat zien!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *